Liceum Ogólnokształcące
im. gen. Mariusza Zaruskiego w Węgorzewie
Witaj gościu! Dzisiaj jest: 22 września 2017 Imieniny obchodzą: Tomasz, Maurycy
Od 8.11.2006 jesteś 1854501 osobą odwiedzającą naszą stronę
NIKE 2009
     Laureatem tegorocznej, 13 edycji literackiej nagrody Nike został Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki za tom wierszy "Piosenka o zależnościach i uzależnieniach". To dziewiąty tom wierszy 47-letniego poety z pogranicza polsko-ukraińskiego.
     Tegoroczny laureat urodził się w 1962 roku w Wólce Krowieckiej niedaleko Przemyśla i dorastał na pograniczu kultur - ukraińskiej i polskiej. Wydał takie tomiki wierszy jak min. "Nenia i inne wiersze" (1990), "Kamień pełen pokarmu" (1999), "Przewodnik dla bezdomnych ze względu na miejsce zamieszkania" (2000), "Dzieje rodzin polskich" (2005). Krytyka wielokrotnie zwracała uwagę na fakt, że liryka Tkaczyszyna-Dyckiego odwołuje się do sarmackiego baroku, także w doborze tematów. W nagrodzonym tomiku "Piosenka o zależnościach i uzależnieniach" spotykają się wszystkie trzy tematy poezji Tkaczyszyna-Dyckiego. To wiersze o chorobie i odchodzeniu matki, dzieciństwie i młodości poety, pierwszych doświadczeniach seksualnych. Zwycięskie dzieło wybrało jury pod przewodnictwem Grażyny Borkowskiej, w składzie: Edward Balcerzan, Tadeusz Bradecki, Kinga Dunin, Tomasz Fijałkowski, Marcin Król, Dariusz Nowacki i Marta Wyka. Autor nagrodzonej poezji otrzymał statuetkę NIKE dłuta Gustawa Zemły oraz nagrodę pieniężną w wysokości 100 tys. zł.
LITERACKI NOBEL 2009
     Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury za rok 2009 otrzymała niemiecka pisarka Herta Müller.
     Laureatka urodziła się w 1953 r. w Nitzkydorf w rumuńskim Banacie. Wieś zamieszkiwali niemal wyłącznie Niemcy sprowadzeni tu w XVIII w. przez Habsburgów. Na uniwersytecie w Timisoarze studiowała germanistykę i romanistykę. Po studiach pracowała jako tłumaczka w fabryce, ale została wyrzucona, gdy odmówiła współpracy z rumuńską bezpieką. Potem była nauczycielką. Przez cały czas pisała, ale jej pierwsza książka "Niziny" ukazała się w Rumunii dopiero w 1982 r. mocno okrojona przez cenzurę. W bezlitosny sposób opisała w niej rodzinną wieś, stosunki wśród mniejszości niemieckiej i życie w komunistycznej dyktaturze. Pierwotną wersję książki udało się przeszmuglować do Niemiec, gdzie wydała ją niewielka oficyna Rotbuch Verlag. Książka miała świetne recenzje, a autorkę zaproszono na targi do Frankfurtu nad Menem. Publicznie skrytykowała tam komunistyczną dyktaturę Ceaucescu, za co dostała zakaz publikacji w Rumunii. Nasiliło się też prześladowanie przez bezpiekę. W 1987 r. zdecydowała się na wyjazd na Zachód. Od tej pory mieszka w Berlinie. W połowie lat 90. ostro sprzeciwiała się połączeniu Pen Clubów wschodnio- i zachodnioniemieckiego, bo wielu pisarzy w NRD współpracowało ze Stasi i - jej zdaniem - nie rozliczyło się z tego publicznie. W geście protestu Müller wystąpiła z Pen Clubu. W Polsce zostało wydanych 7 książek w Wydawnictwie Czarnym:
  • Sercątko
  • Dziś wolałabym siebie nie spotkać
  • Lis już wtedy był myśliwym
  • Król kłania się i zabija
  • Niziny
  • Człowiek jest tylko bażantem na tym świecie
  • Głód i jedwab
LITERACKI NOBEL 2008
    Jury noblowskie w uzasadnieniu nazwało tegorocznego noblistę "autorem otwierającym nowe perspektywy poetyckich podróży i zmysłowych uniesień, badaczem człowieczeństwa w oderwaniu od uwarunkowań cywilizacyjnych". Jean-Marie Gustve Le Clezio, francuski prozaik, urodził się 13 kwietnia 1940 roku w Nicei. Jego rodzina pochodzi z byłej kolonii francuskiej - Mauritiusa. Gdy Jean-Marie miał dziewięć lat rodzina przeniosła się do Nigerii, gdzie ojciec pisarza pracował jako chirurg podczas II wojny światowej. Podróż po egzotycznym, afrykańskim kraju zainspirowała chłopca do podjęcia pierwszych prób pisarskich. Jean-Marie wychowywał się jako dziecko dwujęzyczne - równie dobrze władał francuskim, jak i angielskim. W 1950 roku rodzina Le Clezio powróciła do Nicei. Jean-Marie studiował literaturę angielską na Bristol University a także literaturę francuską w nicejskim Institut d'Etudes Litteraires. Stopień magistra uzyskał w 1964 roku w Aix-en-Provence. Już pierwsza powieść Le Clezio "Le Proces-Verbal", którą opublikował w wieku 23 lat, przyniosła mu sławę i znalazła się na krótkiej liście nagrody Goncourtów. Jako pisarz Le Clezio zaczynał od fascynacji formalnymi eksperymentami z językiem i narracją tworząc w tym samym nurcie francuskiej literatury awangardowej, co Georges Perec i Michel Butor. Debiutancka powieść była pierwszą z całej serii dzieł Le Clezio, w których przedstawiał mroczne strony życia na Zachodzie. Kolejne dzieła to m.in. "La fievre" (1965), "Terra amanta" (1967), "Le livre des fuites" (1969) "La guerre" (1970), "Les geants" (1973). Powieść "Desert" (1980) (opublikowana w Polsce pt. "Pustynia" w 1985 roku przez PAX) przyniosła zasadniczą zmianę w pisarstwie noblisty, który porzucił eksperymenty formalne. Powieść przedstawia obraz kultury ludów północnej Afryki skontrastowany z pełnymi przemocy obrazami życia w Europie oglądanej oczami nielegalnego emigranta - Algierczyka o imieniu Lalla. Od lat 70 Le Clezio opublikował trzy tomy esejów "L'extase materialle" (1967), "Mydriase" (1973) i "Haie" (1971), ostatni z tych tomów zdradza fascynację pisarza kulturą Indian. Długie pobyty w Meksyku i Ameryce Środkowej w latach 1970-1974 znalazły odbicie w twórczości Le Clezio. Pisarz szukał w kontakcie z miejscowymi Indianami żródeł nowej duchowości. W Meksyku spotkał swoją przyszłą żonę - Moroccan Jemia, którą poślubił w 1975 roku. W tym samym czasie ukazała się książka "Voyage de l'autre cote" zawierająca opis wrażeń pisarza z podróży po Ameryce. Le Clezio tłumaczył też dzieła literatury meksykańskiej na francuski. Pisarz interesował się też kulturą wyspiarzy Oceanu Indyjskiego - poświęcił im powieść "Le cercheur d'or" (1985). W póżniejszych latach fascynacja pisarza mitem ziemskiego raju zaowocowała książkami "Ourania" (2005) (podróżnik odnajduje w zagubionej meksykańskiej dolinie kolonię ludzi żyjących w harmonii i zgodzie z naturą) i "Raga: approche du cantinent invisible" (2006) (o życiu ludów wysp Oceanu Indyjskiego). W latach 90 w pisarstwie Le Clezio zaczęły się pojawiać wątki osobiste - wspomnienia z dzieciństwa i młodości, podróży, a także historie rodzinne - dziadków i rodziców pisarza. Te tematy znalazły się w kolejnych powieściach: "Onitsha" (1991)(polskie wydanie PIW 1995), "La quarantine" (1995), "Revolutions" (2003) i "L'African" (2004). Najnowsza powieść Le Clezio to "Ballaciner" (2007), bardzo osobisty esej o historii sztuki i filmu. Le Clezio jest też autorem kilku książek dla dzieci i młodzieży, np. "Lullaby" (1980), "Balaabilou" (1985). Na przestrzeni kilkunastu lat Le Clezio opublikował około 30 książek - od zbiorów opowiadań przez powieści, tomy esejów. W 1994 roku w ankiecie francuskiego magazynu literackiego "Lire" 13 proc. czytelników uznało Le Clezio za największego żyjącego francuskiego pisarza.
NIKE 2008
    Tegoroczną laureatką Literackiej Nagrody Nike została Olga Tokarczuk za powieść "Bieguni". Jest to powieść, w której pisarka - jak sama opowiada - dokonała analizy fenomenu podróżowania. Tokarczuk pracowała nad "Biegunami" przez trzy lata. Wspomina, że większość notatek robiła w podróży. "Ale nie jest to książka o podróży. Nie ma w niej opisów zabytków i miejsc. Nie jest to dziennik podróży ani reportaż. Bieguni " to literacka monografia zjawiska ruchliwości, poruszania się, niepokoju podróżnego. Zdaniem autorki, turystyka stała się współczesnym sposobem zaspokajania bardzo starego, atawistycznego nomadycznego popędu. Osią, wokół której autorka zbudowała książkę, nie jest postać, jakaś historia, tylko fenomen, jakim jest podróżowanie. Tytuł książki "Bieguni" nawiązuje do nazwy rosyjskiej sekty z XVIII wieku, której członkowie uważali, że świat jest dziełem szatana, a kiedy się zatrzymujemy, szatan ma do nas najlepszy dostęp. Żeby uciec przed diabłem, musimy się cały czas poruszać.
LITERACKI NOBEL 2007
    Złoty medal i 10 mln. koron szwedzkich powędruje do brytyjskiej pisarki Doris Lessing. Doris Lessing, z domu Doris May Tayler ur. 22 października 1919 w Kermanshah w Persji. Przez całe dzieciństwo i młode lata mieszkała w Rodezji Południowej. W roku 1948, przeprowadziła się do Anglii. Znana z krytycznych opinii o polityce wewnętrznej RPA i tamtejszych imigrantów. Uznanie zdobyła pisząc książki psychologiczne i obyczajowe, poruszające tematykę życia kobiet. Dzięki swej literaturze stała się ikoną marksizmu, feminizmu, antykolonializmu i anty-apartheidyzmu. Jest autorką ponad czterdziestu dzieł. 11 października 2007 przyznano jej literacką Nagrodę Nobla, uzasadniając wybór stwierdzeniem, że quot;jej epicka proza jest wyrazem kobiecych doświadczeń. Przedstawia je z pewnym dystansem, sceptycyzmem, ale też z ogniem i wizjonerską siłą." Licząca 87 lat pisarka jest najstarszą osobą, której przyznano literacką Nagrodę Nobla. Poprzednim najstarszym jej laureatem był Theodor Mommsen (85 lat w momencie przyznawania).
W Polsce ukazały się następujące Jej książki:

Mrowisko 1956
Lato przed zmierzchem 1976
Pamiętnik przetrwania 19990
Piąte dziecko 1992
Podróż Bena 2005